Kleine Panda, Struisvogels en Withandgibbon

Na ons vorig logje over de Reuzenpanda’s, zijn er ook rode kleine panda’s te zien in deze dierenpark Ouwehands in Rhenen. De kleuren al en hun vachttekening is prachtig om te zien en ze zijn zeker niet groot. Maar er was nog meer te zien.

En hier is ie dan. Het zijn schattige beertjes om te zien. Deze was de enige die actief bezig was met het eten van de bamboe stengels.

Deze info bord vertelde ons alles. Ze kunnen wel 13 jaar worden.

En hij bleef maar lekker op één houding eten.

De behaarde voetzolen van de rode of kleine panda verminderen het risico, dat hij op vochtige, gladde takken uitglijdt. Daarnaast voorkomen ze warmteverlies. In het leefgebied van de rode panda (bergbossen in China) kan de temperatuur behoorlijk dalen en is sneeuw geen uitzondering, dus heeft dit dier zeker bescherming tegen de kou nodig

Aan de andere kant kan de panda slecht tegen warmte, vandaar dat hij vooral ‘s nachts actief is en overdag op een schaduwrijk plekje rust. Zijn voorkeurshouding is opgerold met zijn staart als hoofdkussen of als gezichtsbedekking. Het liefst eet de rode panda bamboe, maar ook ander plantaardig en zelfs dierlijk voedsel staat op het pandamenu.

Het voortbestaan van dit prachtig gekleurde dier wordt bedreigd door ontbossing van zijn leefgebied als gevolg van grote bevolkingstoename.

Ze kunnen 3 é 4 kg wegen en leven alleen in Azië. De dierenpark Ouwenhands heeft nu in overvloed van bamboe stengels, door de komst van de Ruezenpanda’s natuurlijk.

Dit zijn Withandgibbon apen. Deze locatie is altijd hun plekje geweest. Tegenover de restaurant kunnen ze altijd veel mensen blijven zien. Dit is hun afleiding en bezig iets.

Hij zat hier in een onhandige houding op de grond. Maar dit schijnt normaal te zijn.

De andere zat op een klimrek. Dit is een wat oudere Withandgibbon. Ze kunnen wel 40 jaar worden. En dit is een hele leeftijd. Ook deze apen leven voornamelijk in Azië.

Heel soms kunnen ze erg nieuwsgierig zijn over lullig iets en dan kunnen ze eventjes blijven staren.

Ach, ik ga hier lekker liggen. Wat kan mij het schelen… zal ie wel gedacht hebben?

Hee… niet in slaap gaan vallen hé?

Inderdaad leven ze hier op een soort eilandje. En hun verblijf lig pal ernaast.

Ja, die kant op dus… Maar dat deurtje zit nog op slot.

Ach… wat jammer nou. Maar ik blijf hier lekker zitten.

En dan de struisvogels… hier kwamen een paar aangelopen.

Ze kunnen wel 110kg zwaar worden en ze zijn ook echt sterk. Oppassen dus… maar die kom je gelukkig niet zomaar ergens tegen.

Af en toe lekker in het warme zand happen. Er zal wel iets lekkers tussen gezeten hebben.

Het lijf is bedekt met veren (geen donsveren). Het verenkleed van het mannetje is voor het grootste deel zwart, maar heeft witte vleugeleinden. De staart is in de regel wit tot grijs, maar een ondersoort heeft een kaneelbruine staart. De kop, nek en poten zijn voor het grootste deel ongevederd en grijs tot blauw van kleur. Het vrouwtje en onvolwassen dieren zijn hoofdzakelijk grijsbruin, ook op de licht bevederde kop, nek en poten. De vleugeluiteinden van vrouwtjes zijn vuilwit van kleur.

Af en toe gingen hun vleugels lekker uit en even uit waaien dus. Kunnen ze vliegen dan? Nee, echt niet… wel hard rennen en hoe!

In de voortplantingstijd verkleuren de nek en de poten van het mannetje. De populaties in Oost- en West-Afrika worden oranjeroze, terwijl in Zuidelijk Afrika de schenen rood kleuren. Het mannetje van een ondersoort, de Somalische struisvogel, heeft een blauwe nek en poten en een rode streep over de schenen.

De struisvogel is de snelste vogel op de grond en het snelste landdier op twee poten. De struisvogel kan een snelheid van 50 kilometer per uur over een periode van dertig minuten volhouden. In een korte sprint kan hij zelfs snelheden tot 70 kilometer per uur behalen, waarbij hij stappen maakt van 3,5 meter. Deze snelheid is mogelijk doordat hij energie erg efficiënt in zijn pezen kan opslaan.

En dan hier nogmaals de vleugels helemaal uit. Dit deden ze regelmatig.

Deze foto’s waren we compleet vergeten!

We zullen daarom opnieuw nieuwsbrief hierover versturen.

Nu even iets anders… eerder dit jaar hadden we een logje geplaatst over een brullende leeuw in Artis. Een jaar eerder en dan was in 2017 waren we toen op bezoek geweest bij ze. De brullende leeuw met de naam Caesar is er niet meer. Gisteren hadden ze hem moeten inslapen. Daarom onze foto’s in de herhaling.

Achter de bosjes zie je hem al liggen. Hij werd 20 jaar en hij leefde al 19 jaar. Dit was z’n plekje en hier was hij ook de echte leider geweest. Ze kennen geen rouw, maar hun bezorgers zeker wel!

De leider van de leeuwengroep in ARTIS is gisteren doodgegaan. De leeuw, Caesar, is 20 jaar geworden. Door zijn ouderdom viel hij de afgelopen maanden af en ging zijn lichamelijke toestand achteruit. Vanaf woensdagmiddag verslechterde zijn conditie dusdanig dat is besloten de leeuw donderdagochtend te laten inslapen. Er leven nu nog twee leeuwinnen in ARTIS, beide nakomelingen van de leider. De medewerkers van ARTIS zijn geraakt door deze gebeurtenis.

Uiteraard zijn we ook even bij stil, dat hij niet meer is. Prachtige leeuw met mooie zwarte manen. Deze zaten achter zijn grote hoofd.

Hier deed Caesar even zijn oogjes dicht, om van de warme zonnestralen te genieten.

Even later deed hij zijn oogjes weer open en keek recht in onze camera. Hallo daar jongens! Zijn jullie daar weer… De laatste update is dat Caesar, de grote brullende leeuw van Artis dus… ook daar blijft. Hij zal in een nieuwe optrekje komen te staan bij de museum van Artis, die ergens in 2020 open gaat. Met deze afsluiting van Caesar wensen wij iedereen een fijn weekend toe. Het wordt zéér regenachtig in Nederland. Dat is goed voor de natuur en voor ons en de dieren.

Reactie(s) 35

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *